ΕΘΝΟΣ  |  ΗΜΕΡΗΣΙΑ  |  LIFE  |  SENTRAGOAL  |  WOMENONLY  |  ELLE | ΣΙΝΕΜΑ  |  CAR&DRIVER  |  SPORTY  |  HOMME  |  COOKBOOK  |  TRAVELBOOK

ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ: ΒΑΣΙΚΑ, ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ

7.5.2014
Στάθης Ψάλτης: Βασικά, καλησπέρα σας
Κείμενο: Θοδωρής Βαμβακάρης & Τάκης Γιαννούτσος, Φωτογραφία: Χρήστος Σαρρής

Στο χάσμα γενεών ανάμεσα στα κωμικά έπη του Φίνου και τον βομβαρδισμό τηλεοπτικής σάτιρας του σήμερα, βρήκε την ευκαιρία να λάμψει ένα πηγαίο, νευρώδες ταλέντο: Ο Στάθης Ψάλτης. Σήμερα, πλήρης επιτυχιών, δεν μπορεί παρά να γίνεται έξαλλος από την περιθωριοποίησή του και να εκρήγνυται: «Δεν έχω παίξει ποτέ σε βιντεοταινίες!».

Ανήκετε σε μια διαφορετική γενιά ηθοποιών...

Εγώ γεννήθηκα από τσίχλα. Ετσι έλεγε η μαμά μου το πουλί του μπαμπά μου. Ως τσίχλα, λοιπόν, είμαι ελεύθερο πουλί. Μόνο αν με πυροβολήσεις θα πέσω. Με έχουν στοχεύσει πολλές φορές, αλλά τους ξεφεύγω. Και το ότι είμαι επί 32 χρόνια άνεργος από την τηλεόραση, είναι κι αυτό ένας συνεχής πυροβολισμός.

Eχετε ζητήσει δουλειά από την τηλεόραση;

Και δουλειά έχω ζητήσει και πρόταση έχω πάει, αλλά δυστυχώς απερρίφθησαν όλες. Δεν τα εγκρίνει, λέει, το κανάλι. Δυστυχώς, έχουν αλλάξει τα πράγματα. Εμείς, όταν ξεκινήσαμε, δεν είχαμε τέτοιο φασισμό.

Να μιλήσουμε λίγο για τις βιντεοταινίες σας...

Δεν έχω κάνει καμία βιντεοταινία! Μόνο κινηματογράφο! Επιμένουν, όμως, ακόμα ότι έχω κάνει βιντεοκασέτες. Ισως είναι άλλοθι για τα κανάλια, όμως οι ταινίες μου βγαίνουν σε περιοδικά και τα περιοδικά ξεπουλάνε!

Κάποιοι, όμως, που έπαιζαν όντως σε βιντεοταινίες βασιλεύουν στα κανάλια...

Δεν γνωρίζω πώς προχωρούν κάποιοι και κάποιοι άλλοι μένουν πίσω. Ο Γαρδέλης, ας πούμε: Ενα εκπληκτικό ταλέντο. Κι όμως, δεν του δίνονται ευκαιρίες.

Ξεχωρίζετε κάποιους από τους νέους ηθοποιούς;

Ο Φιλιππίδης είναι φοβερά ταλαντούχος, ο Χαϊκάλης, ο Καπετάνιος, ο Χαλκιάς, ο Παρτσαλάκης...

Θα αποδεχθείτε μια τηλεοπτική πρόταση από κάποιον που στο παρελθόν σάς είχε απορρίψει;

Ασφαλώς. Κατάγομαι από το Βυζάντιο, οπότε είμαι πολιτισμένος άνθρωπος.

Εχετε δοκιμάσει με επιτυχία δραματικούς ρόλους στο θέατρο. Τώρα, θα το δοκιμάζατε;

Ο κόσμος ξέρει τι θα έρθει να δει. Το Ημερολόγιο ενός Τρελού είχε μεγάλη επιτυχία. Στην Ντενίση, που έκανα τον Αγιο, είχα τεράστια επιτυχία.

Πόσο εύκολο είναι να παίξει κάποιος έναν κωμικό ρόλο όταν ταυτόχρονα μπορεί να βιώνει ένα σοβαρό προσωπικό πρόβλημα;

Στη σκηνή, ξεχνάς τα πάντα. Στον οποιοδήποτε ρόλο. Ακόμα και ο θάνατος των γονιών μου δεν με λύγισε. Δεν πρέπει να το παίξεις αγωνιστής. Αυτά είναι αηδίες. Είναι απλό: Βγαίνω, παίζω, τελειώνω, και πάω στο καμαρίνι μου και κλαίω.

Πώς σχολιάζετε την αλματώδη εξέλιξη της θεατρικής καριέρας κάποιων ηθοποιών έπειτα από μια μικρή επιτυχημένη προϋπηρεσία στην τηλεόραση;

Αυτά τα φαινόμενα υπάρχουν και είναι ευχάριστο που τα παιδιά αυτά έχουν φιλοδοξίες. Δυστυχώς, όμως, έχουμε δει ανθρώπους που, ενώ έκαναν μπαμ στην τηλεόραση, δεν κατάφεραν να προχωρήσουν στο θέατρο. Απλώς, επειδή δεν είχες το ταλέντο να γίνεις ηθοποιός και ξαφνικά έγινες επειδή ήσουν ο μασέρ ενός σκηνοθέτη. Γι’ αυτόν τον λόγο, τα περισσότερα παιδιά που έχουν τέτοιες πορείες καταλήγουν σε ψυχοφάρμακα.

Το θέατρο έχει αισθανθεί την οικονομική κρίση;

Νομίζω ελάχιστα. Οι καλές παραστάσεις δουλεύουν. Για παράδειγμα, ο κύριος Φασουλής δούλεψε πολύ καλά με το Κλουβί με τις Τρελές και η κυρία Τρικαλιώτη έκανε μια εκπληκτική ερμηνεία στο Θαύμα της Ανι Σάλιβαν.

Εχετε παίξει σε άδειο θέατρο;

Βεβαίως έχω παίξει. Εχει τύχει σε μια παράσταση να έχω τρεις θεατές. Σε κάποια σκηνή έπρεπε να πυροβολήσω και μόλις ακούει τον πυροβολισμό μια γιαγιά που ήταν στους θεατές, σηκώνεται όρθια και λέει στον άντρα της: «Σήκω να φύγουμε. Αυτά τα έζησα στην Κατοχή». Η αλήθεια είναι ότι ο τελευταίος θεατής που έμεινε σηκώθηκε στο τέλος και χειροκροτούσε όρθιος.

Εχετε φίλους από τον χώρο σας;

Οι μοναδικοί άνθρωποι που έχω στη ζωή είναι δύο: Η κόρη μου και η γυναίκα μου. Οταν ήμουν στα πρώτα βήματα και βόλευα συναδέλφους σε θιάσους και ταινίες, δεν σταμάταγε να χτυπάει το τηλέφωνο. Δυστυχώς, τα τελευταία είκοσι χρόνια στο τηλέφωνο με παίρνει μόνο η κόρη μου και η γυναίκα μου για να μου πει ότι με αγαπάει όταν πηγαίνει στο κομμωτήριο. Δεν έχω φίλους. Είμαι μόνος και αυτό με πονάει. Πολύ. Με πονάει πολύ που με ξέχασε και ο Γιώργος ο Καραγιάννης, ο άνθρωπος με τον οποίο είχα τόσο καλή συνεργασία. Ούτε ένα τηλέφωνο για να μου πει «είσαι καλά;» ή «έχεις να φας;». Δεν πειράζει.

Είστε καλά οικονομικά;

Οχι. Ποτέ δεν ήμουν.

Δημοσιεύτηκε στο HOMME, τεύχος 73 - Νοέμβριος 2009

      FACEBOOK